دلم برات خیلی تنگ شده!

باور کن!

کجایی در شب جان؟ که زاری های من بینی!

چو شمع از چشم گریان اشکباری های من بینی!

کجایی که خندانم ز وصلت دوش می دیدی؟

که امشب گریه های زار، زاری های من بینی!

ای عشق ویران می کنی

اقرار کن، اقرار کن...!

ای گل ناز من، نغمه ساز من

بی خبر مانده ای، از من و راز من

ز بوی زلف تو، مفتونم، ای گل

ز رنگ روی تو، دلخونم، ای گل

من عاشق، زعشقت بی قرارم

تو چو لیلی و من مجنونم، ای گل

دل مو بی تو، دائم بی قراره

بجز آزار مو، کاری نداره

سرو آزاد من، کی کنی یاد من

خم شده قامتم، شاخ شمشاد من

عزیزان از غم و درد جدایی

به چشمونم نمونده روشنایی

گرفتارم به داغ غربت و غم

نه یار و همدمی، نه آشنایی

گل من یار من، تویی دلدار من

یار من یارمن، تویی غمخوار من

سر راهت نشینم، تا ته آیی

در شادی به روی مو، گشایی

بی تو اشکم، ز مژگان تر، آیه

بی تو، نخل حیاتم بی بر، آیه

بی تو، در کنج تنهایی، شب و روز

نشینم تا که عمر مو، سر آیه

دلم برای

حافظ

تنگ شده...

راستی امشب

منو دعا می کنی؟

شایدم نفرین!

به هر حال من دعات می کنم.

همیشه زنده بمون عزیز من، همیشه!

همیشه زندگی کن بهارمن، همیشه!

همیشه بخند گلم، همیشه!

همیشه...........................

خدایا! کمکش کن.

من که تا تونستم همه چی رو خراب کردم.

خدایا خودت می دونی که نمی خواستم چیزی خراب بشه.

خدایا خوب می دونی که من می خواستم همه چی رو درست کنم.

خدایا! کمکش کن.

خدای من.

تو خدای منی!

تو تنها کسی هستی که همه چی رو می دونی!

خودت همه چی رو درست کن.

آهااااااااااای مهربوووووووووون!

ای خدا...........

بر تمامی شیعیان، مسلمانان،................................ جهانیان تسلیت باد.

صادقی داشت می خوند.

هنوز هم به هم ریخته ام.

یعنی می شه؟

این شعر رو از یه وبلاگ دیگه برداشتم:

کاش می شد که کنارم باشی

همه دار و ندارم باشی

کاش می شد که دراین شهر غریب

تو تموم کس و کارم باشی

آخر ای دوست چه عیبی دارد

که تو آرام و قرارم باشی

بی شک از غصه رها می گردم

تا امید شب تارم باشی

گر چه این فصل بهار است ولی

دوست دارم تو بهارم باشی

اول و آخر حرفم این است

کاش می شد که کنارم باشی

چجوری بگم دلم داره می ترکه تا باور کنی؟

با توام!

تویی که هیچ وقت این وبلاگ رو نمی خونی.

...!

خواهش می کنم، یه بار، فقط یه بار بیا اینجا رو ببین.

فقط همین.

خواهش می کنم!

تنها ماندم، تنها ماندم

تنها با دل بر جا ماندم

چون آهی بر لب ها ماندم

راز خود به کس نگفتم

مهرت را به دل نهفتم

با یادت شبی که خفتم

چون غنچه سحر شکفتم

دل من زغمت فغان بر آرد

دل تو ز دلم خبر ندارد

پس از این نخورم فریب چشمت

شرر نگهت، اگر گذارد

وصلت را ز خدا خواهم

از تو لطف و صفا خواهم

کز مهرت، بنوازی جانم

عمر من، به غمت شد طی

تو بی من، من و غم تا کی؟

دردی هست، نبود درمانم

یک نفس ای پیک سحری، بر سر کویش کن گذری

گو که ز هجرش به فغانم، به فغانم، به فغانم

ای که به عشقت زنده منم، گفتی ز عشقت دم نزنم

من نتوانم، نتوانم، نتوانم

من غرق گناهم، تو عذر گناهی

روز و شبم را تو چو مهری و چو ماهی

چه شود گر مرا رهانی ز سیاهی

چون باده بجوشم، در جوش و خروشم

من سر زلفت به دو عالم نفروشم

همه شب بر ماه و پروین نگرم

مگر آید رخسارت در نظرم

چه بگویم؟ چه بگویم؟ به که گویم این راز؟

غمم این بس که مرا کس نبود دمساز

دیگه می شه گفت که رسما تنها شدم. بیکار.

همین.

دیشب به یه بنده خدا گفتم برام استخاره بگیره، بد اومد.

عوضش یه چیزی گفت که خیلی حال کردم.

گفت تو استخاره ات اومده: خدا داره حال و روزت رو می بینه.

می دونه داره چیکار می کنه.

یا یه چیزی تو این مایه ها.

یه مقدار آروم شدم.

قبلا هم که همه اش می گفت صبر کن، ساکت باش، سر و صدا نکن.

چشم.

نه حرف می زنم، نه داد و بی داد می کنم، نه می بینم، نه می شنوم.

خوبه؟

فقط دارم می ترکم.

اینم خوبه؟

پس، یا علی مدد!

خیلی دلم می خواست یه جورایی می اومدی وبلاگتو می دیدی.

می دونم که بفهمی هم نمیای.

شمع ها رو یادته؟

چقدر قشنگ بود همه چی!

خدایا یعنی می شه؟

خدای من!

چیکار کنم؟

همه اش می گی صبر کن.

 بابا! من آدمم.

اگر می خوای اونجوری که دوست داری صبر کنم، یه ذره از صبر خودت بهم بده.

خدا!

چیکار کنم؟

کمکم کن.

دستمو بگیر.

دست دلمو بگیر.

خدااااااااااااااا

نکنه بی خیالم شدی و ولم کردی به حال خودم؟

نکنه......................

نه تو بزرگی، خدایی، مهربونی!

دوستت دارم.

کمکم کن!

خداجون!

تو رو به حضرت عباس کمکم کن.

یا قمر بنی هاشم! یا باب الحوائج!

نذار زمین بخورم.

تورو خدا!!!!!!!

خدا

خدا

خدا

لااقل یه جوابی بهم بده تا بدونم کجای کارم؟

کجام؟

چیکار می کنم؟

چیکار باید بکنم؟

الهی شکرت.............................................

.......................................................

..............................................

....................................

...........................

...................

..............

.......

...

.

تنها راه ارتباطم، همین وبلاگه.

اونم با کسایی که نه منو می شناسن، نه من اونا رو!

عجب دنیائیه این دنیای شما زنده ها!

این همه آشفته حالی

این همه نازک خیالی

ای به دوش افکنده گیسو

از تو دارم،از تو دارم

این غرور عشق ومستی

خنده بر غوغای هستی

ای سیه چشم سیه مو

از تو دارم، از تو دارم

این تو بودی کز ازل خواندی به من درس وفا را

این تو بودی کآشنا کردی به عشق این مبتلا را

من که این حاشا نکردم

از غمت پروا نکردم

دین من، دنیای من، از عشق جاویدان تو رونق گرفته

سوز من، سودای من، از نور بی پایان تو رونق گرفته

من خود، آتشی که مرا داده رنگ فنا، می شناسم

من خود، شیوه نگه چشم مست تورا، می شناسم

دیگر ای برگشته مژگان

از نگاهم رو برنگردان

با غمت در آویزم

از بلا نپرهیزم

پیش از آن برم بنشین

کز میانه برخیزم

رو به تو کردم به خدا

خو به تو کردم، که هم آواز تو باشم

دل به تو بستم

به امیدت بنشستم

که غزل ساز تو باشم

چه شود نفس سحر، خبری ز تو آرد

به کس دگر نکنم نظر، که دلم نگذارد

رفتی و صبر و قرار مرا بردی

طاقت این دل زار مرا بردی

کجا سفر رفتی؟ که بی خبر رفتی!

اشکم را چرا ندیدی؟ از من دل چرا بریدی؟

پا از من چرا کشیدی؟ که پیش چشمم ره دگر رفتی!

شب رفت و شمع فرو مرد و پروانه سوخت

ای وای من که قصه دل ناتمام ماند

آتش آن نیست که بر شعله آن خندد شمع

آتش آن است که بر خرمن پروانه زدند

^{از روزي كه تو رفتي، پريده رنگ شادي}

^{اما خورشيد مي تابه، مثه يه روز عادي}

^{چطور هنوز پرنده، داره هواي پرواز؟}

^{چطور هنوز قناري، سر مي ده بانگ آواز؟}

^{مگر خبر ندارن تو رفتي از كنارم}

^{چرا بهت نگفتن بي تو چه حالي دارم؟}

^{به چشم خسته من، آسمون از سنگ شده}

^{لعنت بر اين تنهايي، دلم برات تنگ شده}

^{آفتاب نشسته روي گلهاي سرخ قالي}

^{خيال تو كنارم، تو اين اتاق خالي}

^{عطر تنت پيچيده توي اتاق خوابم}

^{با تو چه جون گرفته، ترانه هاي نابم}

^{از تو هزار تا قصه چه جاودانه ساختم}

^{قلب پر از غرور رو چه عاشقونه باختم}

^{شب، خود به ياد عشقت، به قتل خود نشسته}

^{صد بار ازت بريده، صد بار ازت شكسته}

^{اسمت به روي لبهام، توي ترانه هامه}

^{بغض گرفته عشقت، تو غربت صدامه}

^{قلب پر از سكوتم، دلتنگ از اين جدايي}

^{بي تو ببين چه سرده، تابستونه تنهاييم}

^{به چشم خسته من، آسمون از سنگ شده}

^{لعنت بر اين تنهايي، دلم برات تنگ شده}

^{دلم برات تنگ شده}

^{دلم برات تنگ شده...}

یادش به خیر، رضا صادقی.

چقدر دنبال آلبوم جدیدش گشتم.

هی روزگار!!!

هی زندگی!!!

ای خدا.....................................!

اینو افتخاری توی یکی از آلبوماش که یادم نیست کدومه خونده، جالب بود:

کجایی ای نازنین، گل مهتاب من

بی خبر از من و این چشم بی خواب من

بی تو در این شام غم، سر به دامان برم

ای رخ تو شادی دل بیتاب من

دامن شب را چراغان کنم

دو چشم خود، ژاله باران کنم

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

همین

این داستان رو از یه وبلاگ دیگه برداشتم:

روزي مرد جواني وسط شهري ايستاده بود و ادعا مي كرد كه زيبا ترين قلب را درتمام آن منطقه دارد.

جمعيت زياد جمع شدند. قلب او كاملاً سالم بود و هيچ خدشه‌اي بر آن وارد نشده بود و همه تصديق كردند كه قلب او به راستي زيباترين قلبي است كه تاكنون ديده‌اند. مرد جوان با كمال افتخار با صدايي بلند به تعريف قلب خود پرداخت.

ناگهان پير مردي جلوي جمعيت آمد و گفت كه قلب تو به زيبايي قلب من نيست. مرد جوان و ديگران با تعجب به قلب پير مرد نگاه كردند قلب او با قدرت تمام مي‌تپيد اما پر از زخم بود. قسمت‌هايي از قلب او برداشته شده و تكه‌هايي جايگزين آن شده بود و آنها به راستي جاهاي خالي را به خوبي پر نكرده بودند براي همين گوشه‌هايي دندانه دندانه درآن ديده مي‌شد. در بعضي نقاط شيارهاي عميقي وجود داشت كه هيچ تكه‌اي آن را پرنكرده بود، مردم كه به قلب پير مرد خيره شده بودند با خود مي‌گفتند كه چطور او ادعا مي‌كند كه زيباترين قلب را دارد؟

مرد جوان به پير مرد اشاره كرد و گفت تو حتماً شوخي مي‌كني؛ قلب خود را با قلب من مقايسه كن؛ قلب تو فقط مشتي رخم و بريدگي و خراش است .

پير مرد گفت: درست است. قلب تو سالم به نظر مي‌رسد اما من هرگز قلب خود را با قلب تو عوض نمي‌كنم. هر زخمي نشانگر انساني است كه من عشقم را به او داده‌ام، من بخشي از قلبم را جدا كرده‌ام و به او بخشيده‌ام. گاهي او هم بخشي از قلب خود را به من داده است كه به جاي آن تكه‌ي بخشيده شده قرار داده‌ام؛ اما چون اين دو عين هم نبوده‌اند گوشه‌هايي دندانه دندانه در قلبم وجود دارد كه برايم عزيزند؛ چرا كه ياد‌آور عشق ميان دو انسان هستند. بعضي وقتها بخشي از قلبم را به كساني بخشيده‌ام اما آنها چيزي از قلبشان را به من نداده‌اند، اينها همين شيارهاي عميق هستند. گرچه دردآور هستند اما ياد‌آور عشقي هستند كه داشته‌ام. اميدوارم كه آنها هم روزي بازگردند و اين شيارهاي عميق را با قطعه‌اي كه من در انتظارش بوده‌ام پركنند، پس حالا مي‌بيني كه زيبايي واقعي چيست؟

مرد جوان بي هيچ سخني ايستاد، در حالي كه اشك از گونه‌هايش سرازير مي‌شد به سمت پير مرد رفت از قلب جوان و سالم خود قطعه‌اي بيرون آورد و با دستهاي لرزان به پير مرد تقديم كرد پير مرد آن را گرفت و در گوشه‌اي از قلبش جاي داد و بخشي از قلب پير و زخمي خود را به جاي قلب مرد جوان گذاشت .

مرد جوان به قلبش نگاه كرد؛ ديگر سالم نبود، اما از هميشه زيباتر بود زيرا كه عشق از قلب پير مرد به قلب او نفوذ كرده بود...

شب عاشقان بی دل چه شبی دراز باشد

تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد

خدایا! دلم گرفته!

خدایا! چشمام دیگه نمی خواد ببینه!

یا مقلب القلوب و الابصار

خدایا! امشب چه شبیه؟

خدایا! یعنی باز هم می شه صبح رو دید؟

یا مدبر اللیل والنهار

خدایا! حال و روزم رو ببین!

یا محول الحول و الاحوال

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

حول حالنا الی احسن الحال

خداااااااااااااااااااا

دلم!

داره می ترکه

دیگر ای برگشته مژگان

                   از نگاهم رو مگردان

بر کـُنده‌ی تمام درختان جنگلی

 نام تو را به ناخن برکنده‌ام

 اکنون تو را تمام درختان می‌شناسند...

 ديگر

 نام تو را تمام درختان

 گاه  بهــــــار زمزمه خواهند کرد...

 ای بی‌خبر مانده زمن٬ ای دوست!

 ديگر تو را زمين و زمان

 ــ از برکت جنون نجيب من ــ

 با نام می‌شناسند...

                   (منوچهر آتشی)

هر دم این بانگ برآرم از دل

وای این شب چقدر تاریک است

آتش بگیر تا که بدانی چه می کشم

احساس سوختن به تماشا نمی شود