هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق

هه!!! ( یعنی خنده)

هر که را در این زمانه غم نیست

یا آدم نیست یا در این عالم نیست

امشب دلم می خواد برای تو بنویسم.

تویی که مطمئنم اصلا اهل وبلاگ خونی و اینترنت و این بازیا نیستی.

تویی که مطمئنم هیچ وقت نمی فهمی این چیزا رو برات نوشتم.

تویی که رسما منو کشتی.

تویی که همه جا هستی، توی همه لحظه هام.

تویی که

نه، بهتره امشب از خودم بگم.

من که یه روز و روزگاری فکر می کردم نامردی با من قرن ها فاصله داره.

من که همه رو به مردی و مردونگی دعوت می کردم.

 من که ادعا داشتم بعضی وقت ها آدم باید از همه چیش به خاطر یه چیز بگذره.

من که فکر نمی کردم به این سادگیا بمیرم.

من که

نه، بهتره از روزگار بگم.

روزگاری که یه دوره و زمونه فکر می کردم به کاممه.

روزگاری که خنده ام می گرفت اگر کسی ازش شاکی بود.

روزگاری که فکرش رو هم نمی کردم ممکن باشه یه روز این وری بچرخه.

روزگاری که

نه، بهتره از خدام بگم.

خدایی که هر چی دارم از اونه.

خدایی که هر چی ندارم، اون نخواسته که داشته باشم.

خدایی که عزیزه، قشنگه، مهربونه، بخشنده است.

خدایی که دادن وندادناش همه اش قشنگه.

خدایی که لابد دوست داره منو اینجوری ببینه.

خدایی که هر چی می گم می دونه، هر چی هم که می خوام بگم می دونه.

پس بهتره هیچی نگم.

هیچ.

................................................................!

خدایا!

به کی قسمت بدم، تا کمکم کنی؟

خدایا!

به دادم برس.

خدا!

خدا!

دلم، خدا.

یا رب نظر تو بر نگردد

با تموم يكدلي تو بمون برای من

چه کسی خواهد دید

مردنم را بی تو

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا

با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که

خبر مرگ مرا

می شنوی

روی خندان تو را

کاشکی می دیدم.

شانه بالا زدنت را

بی قید

و تکان دادن دستت

که مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر.

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو

خاکستر کرد؟

می توانی تو به من زندگانی بخشی

یا بگیری از من آن چه را می بخشی

رفتي خاطره های تو نشسته تو خيالم!

سبز!

                      سبز!

یاد باد...!

یادِ گذشته شاد باد!

این دل زرد و تهی،

در حسرت دیدار باد...!

یادِ روزایی که کوچه، زیر سايه تنم بود،

مهربون درخت عاشق، مست عطر نفسم بود

سهمِ من از بوسه باد،

چی بگم ای داد و بیداد!

همه زردی و تباهی،

مردن و رفتن از یاد...

دروغکی عاشق نشو

که عاشقی راستی می خواد

در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز

چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

هی.....روزگار!

روزگاری است که محروم شدم از ستمش

یاد آن روز که خون در جگر ما می کرد

می دونی دیدن تو برام یه آرزو شده

می دونی بدون تو دلم بی آبرو شده

دیگه راز قلبمو هر کس و ناکس می دونه

دیگه رنگ عشقمو هر کی از چشمام می خونه

خداجون!

امشب از اون شبائیه که خودت می دونی.

کمکم کن.

خدای من!

می دونم ما بنده هات، بعضی وقتا باید به خاطر یه سری از کارامون تنبیه بشیم.

می دونم.

اما یه خواهشی ازت دارم!

هر کی رو خواستی تنبیهش کنی

به درد چه کنم چه کنم دچارش نکن.

از خودت دورش نکن.

خدای خوب!

دلم می خواد پاشم برم نماز بخونم

اما نمی دونم چرا نمی رم.

می دونم که خودمم دیگه کم کم دارم شیطون می شم.

 هرچند جدیدا یکی بهم گفته از هر ابلیس صفتی بدترم.

خدایا نذار اینجوری بشه.

خدایا، دستمو بگیر.

دست دلمو بگیر.

خدایا دارم می رم نماز بخونم.

بذار باهات صحبت کنم.

خودت خوب می دونی که دیگه هیچ کسی رو ندارم

لا اقل برای حرف زدن.

خدایا کمکم کن.

ولم نکن.

خدا!

خدا!

خدا!

جوابمو بده. دارم می ترکم!

گر نکنی بر دل من رحمتی

وای دلم، وای دلم، وای دلم

خدایا

یعنی می شه منم یه روز دوباره طعم زندگی رو بچشم؟

یعنی می شه؟؟؟

خدایا

بدجور گیر افتادم،

خودت یه جوری کمکم کن.

خدایا

دلم داره می ترکه!

یه جایی خونده بودم که گفتی دلهای آدم ها خونه منه

پس تا دیر نشده، یه فکری به حال خونه ات بکن، اوضاعش خیلی بهم ریخته.

خدایا

یعنی واقعا بین این شیش میلیارد آدم، هیشکی نیست که من بتونم باهاش صحبت کنم.

قبول!

اصلا کار من که به دست آدما درست نمی شه.

فقط تو می تونی.

فقط خود تو.

همین و بس.

خدایا شدم عین بچه تخس های مدرسه ای که معلمشون می خواد تنبیهشون کنه.

همینجوری وایسادم، دستمو آوردم بالا، منتظرم هر لحظه با چوب بزنی رو دستم.

اما دستمو نمی کشم!

الانم می دونم داری چوبم می زنی. اما اینو بدون که هیچ وقت از جلوت در نمی رم.

بین خودمون باشه،

جایی رو ندارم که در برم.

اینم می دونم که تو مثل ماها نیستی که ادای مهربونی رو دربیاری.

خودت اسمتو گذاشتی مهربون

به ما هم می گی اینجوری صدات کنیم:

آهااااااااااای مهربووووووووون

ای خدا

دلم!

از تو و، فاصله با تو

از تو و، حضوری دلتنگ

تنها مونده بغضی سنگین

که تو سینه می زنه چنگ

این غم پنهونی من

تو ندونستی چه تلخه

این تو خود شکستن من

تو ندونستی چه سخته

کاشکی بودی، تا ببینی

لحظه هام، بی تو می میرن

واسه با تو نبودن

انتقام از من می گیرن