آن که دایم هوس سوختن ما می کرد

کاش می آمد و از دور تماشا می کرد

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو

خاکستر کرد

آن روز یاد باد که باور نداشتیم

گر بی دلی شکایتی از روزگار داشت

دیدی چه آوردی ای دوست

از دست دل بر سر من؟

همچو نی می نالم

از سودای دل

آتشی در سینه دارم

جای دل

من که با هر داغ پیدا

ساختم

سوختم از داغ ناپیدای دل

سوختم

همچو موجم

یک نفس آرام نیست

بس که طوفانزا بود

دریای عشق

ای کاش یکی رو پیدا می کردم دو کلمه باهاش حرف می زدم.

هیچ کسی پیدا نمی شه، هیچ!

خدایا چیکار کنم؟

به کی بگم؟

خدایا کمکم کن.

فقط تویی که می تونی.

مگه نه؟

سراج توی کاست جدیدش غوغا کرده:

یادت از دل کی می رود؟

کی نغمه از نی می رود؟

دیده از دو عالم به یادت بستم

هر کجا هر زمان به یادت هستم

به بویت مستم

از ازل لیلا این منم مجنون

عشق تو از دل کی رود بیرون

از یک نگاه تو صدها غزل دارم

مهر تو در سینه از روز ازل دارم

به پای تو سری دارم

بی سامان

به یاد تو غمی دارم

بی پایان

بگو تا کی چنین باشم

سرگردان

بیا جانا رهایم کن

زین هجران

بازآی یک دم کنارم باش

قرارم باش

خزان آمد

 بهارم باش

خداوندا! تو می دانی

              که انسانی بودن و ماندن

                                       چه دشوار است!

چه زجری می کشد

              آن کس که انسان است

                            و از احساس

                                          سرشار است!

نبسته ام به کس دل

نبسته کس، یه من دل

چو تخته پاره بر موج

رها، رها، رها من

ز من، هر آن که او دور

چو دل، به سینه نزدیک

به من، هر آن که نزدیک

از او جدا، جدا، جدا من

نه چشم دل، به سویی

نه باده، در سبویی

که تر کنم گلویی

به یاد آشنا من

ستاره ها نهفته اند

در آسمان ابری

دلم گرفته، ای دوست

هوای گریه با من

این شعر رو از وبلاگ دختر پاییزی برداشتم:

منو ببخش عزيزم که از تو مي گريزم

می سوزم و خاموشم ، تو خودم اشک مي ريزم

از لحظه تولـــــــــد ، سفر تقدير من بود

تنم اسير جاده ، دلــم اسير تن بود

يک قصه تازه نيست ، خونه به دوشی من

هراس دل سپردن ، عذاب دل بريدن

اگر يک دست عاشق ، يک شب پناه من شد

فردا عذاب جاده ، شکنجه گاه من شد

لحظه رفتن دستاتو می بوسم

بايد برم حتی اگر اونجا بپوسم

دريايی از مصيبت پشت سرم گذاشتم

وقتی به تو رسيدم ديگه نفس نداشتم

من مرده بودم اما ، دوباره جونم دادی

هم گريه من شدی ، عشقو نشونم دادی

اگر يک شب تو عمرم ، چشمهای من آسوده

همون يک خواب کوتاه زير سقف تو بوده

منو ببخش ، منو ببخش که ناگزيرم

بايد برم ، حتی اگه بی تو بميرم

سلطان منی

سلطان منی

واندر دل و جان ایمان منی

در من بدمی من زنده شوم

یک جان چه بود صد جان منی

ای کاش می تونستی بفهمی.........!

ای کاش!

برام جالب بود:

منو ببخش عزیز من

 اگه میگم باهام نمون

دستای خالیمو ببین

 آخر قصه را بخون

ترانه ی را که برات گفته بودم

 فروختمش

با پول اون نخ خریدم

 زخم دلم را دوختمش

از ما گذشت اما تو ای روزگار

فکری به حال خویش کن

 این روزگار نیست

دستی که به دست من بپیوندد، نیست

صبحی که به روی ظلمتم خندد، نیست

زنجیر فراوانِ فراوان، اما

چیزی که مرا به زندگی بندد، نیست

            دوری

            تنهایی نزدیکه

قلبم

                      بی تو

                      می ترسه

                            تاریکه

نمی دونم چیکار باید بکنم؟

حالم خیلی بده.

جدی جدی دارم می میرم.

به نظر شما، آدم اگر دل نداشته باشه چی ازش می مونه؟

خیلی بده، نه؟

تنها، بی کس، بدبخت، غریب.

امیر حسین مدرس توی تیتراژ متهم گریخت چقدر قشنگ خونده:

توی این شهر شلوغ

یک آشنا کنارم نیست

حتی یک سر پناه

واسه قلب بی پناهم نیست

نمی تونم باشم

از غصه ها جدا

تو منو تنها نذار ای خدا، خدا

تو به من خندیدی و نمی دانستی

                     من

                             با چه دلهره

از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

             سیب را

                 در دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده...

                      از دست تو افتاد برخاک!

و هنوز سال هاست

رفتن گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

                ...و من

                اندیشه کنان غرق این پندارم که

                                                          چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت؟

عشق چیه؟

عاشق کیه؟

یادش به خیر اون موقع ها که دل داشتم...

«دلی دیرم خریدار محبت

 اگر هنوز زنده بودم...

آه!

خودم هنوز دارم نفس می کشم اما دلم...

دلم چند وقته که مرده.

آدمی هم که دل نداشته باشه یا دلش مرده باشه، زنده به حساب نمیاد؟ نه؟

عجب دنیائیه این دنیای شماها!

شما زنده ها!!!!!!!!!!!!!

اینجا وبلاگ شخصی منه.

خوش اومدید.

شاید اسمش یه مقدار عجیب و غریب باشه، شاید هم ترستاک اما نه عجیب و غریبه و نه ترسناک.

یه مقدار که از راه اندازیش بگذره خودتون متوجه می شید.

البته این رو هم بگم که نه انتظار دارم و نه احتمال می دم که کسی حال داشته باشه چرت و پرت های منو بخونه. اما بالاخره ما هم دل داریم دیگه. برای خودم که می تونم بنویسم.

پس می نویسم.

همه چی هم می نویسم.